به گزارش حیات،  در فروردین ۱۳۶۷، در زمانی که ایران در آستانه برگزاری انتخابات دوره سوم مجلس شورای اسلامی و فرارسیدن ماه مبارک رمضان بود و نیروهای خودی پس از انجام عملیات والفجر ۱۰ در زمستان ۱۳۶۶، به شهرهای خود بازگشته بودند، ارتش عراق در ساعت ۵ بامداد روز ۲۸ فروردین ۱۳۶۷، با اجرای آتش سنگین در سراسر خطوط و عقبه یگان‏‌های خودی در فاو و اجرای حمله شیمیایی به صورت گسترده، تهاجم خود را به منطقه استراتژیک فاو آغاز کرد. عراق برای حمله به فاو، ۲۶ ماه زیرسازی‏‌های لازم را به عمل آورده و ضمن انجام تلاش‏‌های گسترده، در انتظار فرصتی مناسب برای حمله به نقطه مهم بود.در جبهه خودی، با وجود آمادگی نیروها، سلاح‏‌ها و ادوات موجود در خط، بر اثر حجم گسترده آتش دشمن، منهدم و بر اثر حملات شیمیایی نیز نیروهای مسئول و خدمه یگان‏‌های ادوات، ضد زره و توپخانه، زخمی و شهید شدند و امکان پشتیبانی آتش از نیروهای درگیر در خط، در همان آغاز عملیات از میان رفت. سرانجام علی رغم فداکاری و جانبازی فراوان رزمندگان اسلام، شهر مهم فاو در عرض ۳۶ ساعت به دست نیروهای عراقی افتاد و منطقه فاو پس از دو سال و سه ماه، به طور کامل از قوای ایرانی تخلیه شد. برتری کمّی فوق‌‏العاده عراق از نظر نیرو و تجهیزات، عدم حضور کافی نیروهای خودی در منطقه، برنامه‌‏ریزی دقیق و دراز مدت دشمن برای بازپس‏گیری فاو و جمع آوری اطلاعات بسیار دقیق از مواضع استقرار نیروهای ایران در فاو با کمک ماهواره‏‌های اطلاعاتی آمریکا و منافقین و... از جمله علل اصلی سقوط فاو به شمار می‏‌روند.اولین حملات گسترده شیمیایی رژیم عراق در اسفندماه ۱۳۶۲ در منطقه عملیاتی خیبر و جزیره مجنون با استفاده از گاز خردل و عوامل اعصاب انجام شد. پس از آن در اسفند ۱۳۶۳ در منطقه عملیاتی بدر حملات وسیع شیمیایی دشمن منجر به تلفات وسیع رزمندگان ایرانی گردید. در عملیات‌های والفجر ۸ در سال ۱۳۶۴ (فاو)، کربلای ۴ و ۵ در زمستان ۱۳۶۵ (شلمچه– آبادان)، کردستان عراقی (بهار ۱۳۶۶)، در جریان بازپس‌گیری فاو در فروردین۱۳۶۷ ، در جریان حملات عراق در پایان جنگ در خرداد و تیرماه ۱۳۶۷ (جبهه‌ای میانی و جنوبی) رژیم بعث عراق حملات وسیع شیمیایی انجام داد.صدام حسین، رئیس رژیم عراق پس از بازپس گیری فاو در فروردین ۶۷ گفت: "بعد از تصرف محمره(خرمشهر) توسط ایران ما فقط یک تیپ داشتیم که برای حفاظت بغداد گماردیم" رژیم عراق در پی شرایط حادی که بر او عارض شده بود و به دلیل ضعف‌های موجود، تحت لوای صلح‌طلبی دست به عقب‌نشینی از بقیه نقاط مرزی زد و در نقاطی موضع گرفت که توسط موانع طبیعی محافظت می‌شد تا بدین نحو کمبود نیروی خود را جبران کند.